Eleonora krijgt rillingen van de nacht. Goede rillingen, welliswaar. Ze staat graag voor het raam aan de zon ten onder gaat. Er zijn bloemen die hun kopjes buigen als de zon verdwijnt. Kelken die sluiten voor de komende uren. Het licht is zo mooi. Kleuren verzachten in het twijfelduister, tot ze niet meer van elkaar te onderscheiden zijn. De nacht is een tijd om te genieten van het leven. In het donker is het niet echt donker. Een schimmige sikkel maakt zijn reis door de hemel en geeft zo de geheimen van daarbuiten prijs. Als de maan volrond is, dan kan het licht zelfs scherp lijken en zie je haast zoveel als overdag. Kleine vleermuizen, die met hun interne utrasone radar insecten uit de lucht grijpen. De schaduw van een grote oehoe, op jacht naar overmoedige knaagdieren. In de nachten waarin de maan zich niet laat zien, verhuld achter wolken, is er nog steeds genoeg activiteit buiten. Je moet er dan naar luisteren. Het scharrelen van een egeltje door dorre bladeren. Krekels die elkaar aftroeven in hun snerpende lied. Het ruisen van de wind door de bomen, als een melodie zonder eind. Af en toe geluiden van een verdwaald dagbeest, zoals een loeiende koe. Of zouden koeien ook dag en nacht negeren, hun leven levend op het moment dat het hen uitkomt, zoals zoveel dieren dat doen? Kippen gaan op stok, maar worden 's nachts soms even wakker om te kakelen. Watervogels stijgen en landen met spetterend geluid. In gure nachten maakt het riet soms een jammerend geluid, een beetje luguber. In de herfst klinkt de regen luid op het verkleurende bladerdak van de overhangende bomen. Je ruikte dan ook die specifieke geur van natte bladeren zo goed. In zwoele zomernachten ruik je de zware geur van bloemen die ínsecten proberen te lokken. Zoet zwoel is de nacht dan, loom drukkend. Het is alsof de nacht alles net even versterkt. Wat er niet is in kleur, is er juist extra in geur en geluid. Eleonora geniet hiervan, het leven, de geluiden, de geuren van de nacht. Ze kan er geen genoeg van krijgen, van de prettige soort kippenvel die die nachelijke uren haar bezorgen. Dokters noemen het insomnia. Wat een mooi woord, voor iets waarvan je uiteindelijk knettergek kan worden. Ze blijft staan tot de lucht langzaam weer begint te kleuren. Dagbeesten ontwaken, een haan kraait. De bloemen maken aanstalten om de zon te anbidden. Maar niet Eleonora. Op het moment dat de zon boven de horizon itkomt draait ze zich resoluut om. De mannen in hun witte jassen wachten al op haar, als altijd.

Het jaar is bijna ten einde, tijd voor een status-update.

 

Jammer genoeg heb ik niet zoveel collumns kunnen plaatsen als ik had gewild. Na drie lessen kwam er opeens een cursus tussendoor voor mijn werk, die precies op de dinsdagen viel waarop ik eigenlijk ook mijn scrhijfcursus had. Erg jammer, maar omdat de werk-cursus me vrije uren en een certificaat op zou leveen, had deze nu eenmaal voorrang. het was wel mijn planning om toch nog collumns te blijven schrijven, maar zodra ik geen stok meer achter de deur heb, doe ik er dus niets meer aan. Ach, de columnklassen kunnen we eventueel weer overdoen in een volgend jaar...

 

Terug naar mijn overzichtje van het afgelopen jaar. Was het een hectisch jaar, dat voldeed aan de traditie van even jaren die maar rommelig zijn? Ja, ik geloof het wel. Wel op een ander vlak, dit keer. Geen twijfelingen aan mezelf op relatie-gebied dit keer, maar mijn Ik heeft toch een behoorlijke deuk gehad op gebied van werk. Mijn overstap naar een baan in Apeldoorn verliep niet zoals verwacht. ik voelde me niet thuis in het bedrijf en de cultuur daar. Gelukkig kon ik al snel weer overstappen. dat deed mijn ego wel goed, ze wilden me gewoon op andere plekken ook nog hebben. In principe ging ik er alleen maar op vooruit: Weer dichterbij, beter salaris, meer mogelijkheden. Toch was ok deze overstap pittig. Wennen aan weer nieuwe mensen, nieuwe cultuur, nieuwe gebruiken. Het koste me wel even om mijn draai te vinden. gezien de aard van het bedrijf en mijn werkzaamheden, kan ik telkens weer ergens opnieuw ingezet worden en dat maakt het toch een tikje instabiel, maar geeft ook juist de uitdaging die ik anders buiten de deur zou moeten zoeken. Al met al heb ik in ieder geval weer genoeg geleerd over mezel, mijn manier van werken en denken en wat dar evetnueel aan te verbeteren valt. En natuurlijk wat ik niet kan veranderen, maar gewoon moet accepteren.

 

Persoonlijk gezien heb ik het gevoel dat ik meer rust gevonden heb. Het 'moeten' zal altijd deel zijn van mijn karakter, maar ik heb het dit jaar weer ietje beter in balans gekregen. Daar wil ik volgend jaar gewoon mee verder gaan, die balans versterken. Hoe? Dat weet ik nog niet. Ik heb dit jaar weinig concrete plannen en daar ben ik wel blij mee. Geen panische 'vanaf 1 januari eet ik alleen nog maar worteltjes en blaadjes sla en sta ik 5 x per week in de sportschool'. Dat schiet toch echt niet op. Een leuk, verantwoord leven, met af en toe gezond en af en toe een heerlijke uitschieter naar luxe en onverantwoord, daar ga ik voor in 2011.

 

Mijn enige concrete goede voornemen is het eten van biologisch vlees. ik steun allerlei goede dierendoelen en het is eigenlijk belachelijk dat ik dan wel net zo makkelijk kilo-knallers koop in de supermarkt. Dat vind ik niet zo heel netjes van mezelf. Ik wil daarom zo veel mogelijk proberen biologisch vlees (en vis) te eten en ook wat minder als voorheen. Ik moet dus wat beter in de kookboeken kijken voor lekkere vegetarische recepten. Gelukkig vond carlo het een erg goed plan, dus hij wilde graag mee doen.

 

Verder ben ik wel tevreden met wat ik momenteel doe. Ik heb prima werk, ik heb de mogelijkheid om op mijn werk en thuis te sporten en doe dat regelmatig, ik probeer genoeg slaap en ontspanning te krijgen en slaag daar aardig in, ik heb een sociaal leven (veel minder druk als voorheen, maar ik ben er erg tevreden mee), ik ontwikkel mezelf door middel van leuke cursussen, ik haal lekker mijn boekjes bij de bieb om te lezen, ik fiets vrijwel overal heen (pak zo min mogelijk de auto) en probeer bewust te genieten van wat ik heb. Oh en natuurlijk heel belangrijk: ik heb een hele lieve partner, waarmee ik het erg gezellig heb. Tel daarbij een fijn huisje waarin ik met veel plezier kan rommelen en een stel gezellige harige huisgenootjes om te knuffelen en dan heb ik eigenlijk niets om over te klagen, toch?

 

Dat doe ik dus ook maar niet, dit jaar. Ik hoop in 2011 deze gemoedelijke, tevreden trend voort te kunnen zetten. Wat ik het komende jaar wel op mijn 'lijstje' heb staan zijn de volgende dingen (ben benieuwd of ze allemaal uitkomen):

 

Qua vakanties:

- 2/3 jan --> weekendje weg met Carlo

- Eind april - begin mei --> Vakantie met Carlo naarFrankrijk

- Mei --> weekendje weg met fam slaats

- Augustus --> lang weekend Berlijn

- Najaar --> Toscane? Of iets zonnigs... Ligt er ook even aan hoeveel geld en vakanteidagen we nog over hebben.

 

Qua ontwikkeling:

- Cursus creatief schrijven in het voorjaar

- Misschien nogmaals de collumn-klassen

- Andere creatieve cursus (boetseren of iets anders beeldends, digitale fotografie)

- Misschien nog iets sportiefs erbij (yoga of dansen)

 

Qua huis:

- Puien laten vervangen

- Tuin verder aanpakken, ik hoop dat de plantjes van vorig jaar het goed doen

 

Wat ik stiekem nog hoop dat gebeurt in 2011:

- Nieuwe (semi)-neefjes of nichtjes erbij (Gaat lukken nu Roos zwanegr is, wie weet volgen er nog meer!)

- Een trouwerij hier of daar (Deze moet lukken, Anne heeft 'm al gepland)

- Nieuwe huizen om te bezoeken (Kyra is hard bezig, wie weet wat er nog meer gaat verhuizen...)

- Leuke partners voor de singles die daar behoefte aan hebben

 

Zo, dat zijn aardig wat lijstjes, toch? Ik krijg het nog druk, komend jaar! Hopelijk heb ik het druk met allerlei hele leuke, mooie, fijne dingen. Volgend jaar kom ik er op terug, kijken of het allemaal geslaagd is.

 

Fijne jaarwisseling en succes met al je eigen plannen en dromen :-)

 

Nouk.

 

Red de wereld, koop meer schoenen

 

Denkt u de wereld te verbeteren door te consuminderen? De huidige consumptie- maatschappij is een wervelkolk van stromen goederen en geld, die honderden van werk voorziet. Niets mis met een beetje gezond materialisme, althans, tot de laatste recessie. Sindsdien is het de trend om verantwoord te consumeren. Alles moet zuinig, ecologisch verantwoord en vooral recyclebaar. Zoals de mens eigen, schieten we daar dan weer in door. Groen is het nieuwe zwart. Je schaamt je haast als je een doosje eieren zonder tien ‘verantwoorde’ keurmerken wil afrekenen. Tweedehandszaakjes zijn vintage en je wordt geacht fluitend vier keer zoveel te betalen voor een onsje kip van de biologische slager. Iedereen lijkt over te lopen van de goeddoenerij. ‘Kijk eens wat ik voor de wereld over heb!’.

Wat velen echter niet in de gaten hebben, zijn de negatieve gevolgen van consu-minderen. Ja, de schoenmaker is blij met de hordes mensen die plots hun schoenen laten lappen. Maar hoe zit het met de verkoopsters van de schoenenwinkel die nu geen klandizie meer heeft? Wat moet er terecht komen van de Indische kindertjes die de schoenen maken in massaproductie? Wat gebeurt er met de handelaar van gesmokkelde krokodillen, als niemand zijn leer wil kopen?

Zonder inkomen moeten de verkoopsters in de bijstand, de kindertjes in de prostitutie en gaat de smokkelaar uit nood maar mensen smokkelen. Consuminderen zorgt niet per definitie voor een betere wereld.

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om ongeschoolde arbeiders in de derde wereld zover te krijgen dat ze voor hongerloontjes hun leven vergooien in gevaarlijke fabrieken. En nu de derde wereld eindelijk afhankelijk is van ons materialisme, besluiten we opeens dat we gaan consuminderen? Dat klinkt als een dealer die eerst iemand verslaafd maakt en vervolgens verdere verkoop weigert, omdat het niet gezond voor de verslaafde zou zijn.

Consuminderen is een mooi streven, maar het maakt uiteindelijk juist slachtoffers. Goed, enkele bio-kuikentjes hebben een wat prettiger bestaan voor ze alsnog naar de slacht gaan, maar is dat meer waard dan de levens die afhankelijk zijn van ons materialisme?

Als u bij de schoenmaker staat, denkt u dan eens aan al die mensen die direct en indirect profiteren als u gewoon nieuwe schoenen koopt. En wanneer voelt u zich beter? Als u één schoenmaker helpt, of honderd werknemertjes van een Koreaanse sweat-shop uit de prostitutie houdt? Precies.

Materialisme redt levens. U kunt in de supermarkt met een schoon geweten de kiloknallers inladen. En gebruik vooral uw creditcard voor dure merkschoenen, wetende dat u daarmee weer een kansarme van inkomen voorziet.

                                                                                                                                                                                                                                     420 woorden

Gisteren ben ik lekker uit eten geweest, als dank voor een dagje schilderen bij broerlief, die net een nieuw huis heeft. Tijdens een bezoekje aan het toilet deed ik een schokkende ontdekking: Ik kon door mijn broek heen kijken. Op een plaats waar je er normaal net doorheen zou moeten kunnen kijken, dus.

De broek zag er al een tikje shabby uit, al sje 'm van dichtbij bekeek. Maar hij was nog zeker mooi genoeg. En hij zat zo lekker! Broek en ik hebben samen een hoop beleefd, ik heb deze broek de afgelopen 2,5 jaar namelijk intensief gedragen.

Het was liefde op het eerste gezicht. Ik zag de broek in de winkel hangen, trok 'm aan en nam 'm mee naar huis. Ondanks een prijskaartje waar ik normaal drie broeken van kocht. Spijt heb ik er nooit van gehad. Hij stond prachtig en zat heerlijk. Kon overal bij, van een beetje netjes tot lekker stoer, afhankelijk wat je er bij aantrok.

De afgelopen jaren was de broek er bij enkele van mijn nu meest memorabele momenten. Feestjes, festivals, noem maar op. Alleen op mijn bruiloft had ik toch wat anders aan, haha. (Achteraf gezien had ik gewoon mijn broek aan moeten trekken, was een stuk goedkoper geweest!)

Broek werd gekocht in een maatje waar ik al snel uit groeide. De goeie kant op, trouwens! Hij viel bijna van mijn heupen, waardoor ik 'm zowaar kleiner moest laten maken bij de chinese kleding-reparatie-meneer. Broek werd daarna volop gedragen, want hallo, hoe goed voelt het om een verkleinde broek aan te kunnen trekken?! (Die ook nog na z'n verbouwing nog steeds waanzinnig zit en staat).

Bang dat ik ooit nie zo'n geweldig broek zou hebben, zocht ik een zusje voor broek. Een lichter gekleurde versie, een maatje kleiner (want daar paste ik nog steeds in) verscheen ten tonele. Hoewel regelmatig gedragen, was dit toch niet hetzelfde als mijn super-broek. Zat net even minder lekker en minder mooi.

Niet alleen persoonlijk groeide ik, ook lichamelijk. Broek groeide gelukkig aardig mee, door heerlijk uit te lopen. Tot de originele wijdte, maar ook daarna. Kleiner-zusje broek past inmiddels niet meer, die is nooit zo lekker ingelopen.

 

Het is de afsluiting van een Era. Mijn persoonlijke 'The sisterhood of the travelling pants'-achtige levensfase. Dahaaag 'wilde' dagen van uitgaan en onbezonnen mijn gsld over de balk smijten. Mijn gardarobe bevat wel spijkerbroeken, maar dat zijn allemaal degelijke modellen. Lang niet zo stoer. Geschikt voor praktische zaken en voor het werk. Uitgaan doe ik niet veel meer. Onbezonnen geld over de balk smijten wel, maar dan voor zaken die aangeschaft moeten worden om betere redenen als 'Ik heb er zin in'.

 

Ha, eindelijk eens wat anders als zielig gezever over hoe zwaar mijn leven wel niet is. Het moge duidelijk zijn dat ik niet erg goed reageer op stress. Daar ga ik mezelf namelijk erg zielig van vinden. Ik ben nog bezig met manieren zoeken om hier minder heftig op te reageren.

 

Afleiding is een goede, vandaar dat ik me al tijden geleden heb ingeschreven voor allerhande cursussen. Nu, eind september, begin oktober, zijn deze langzaamaan allemaal aan het opstarten.

 

Dit jaar ben ik bezig met schrijven, koken en waarschijnlijk, jaja, anti-stress management. Ik had ook nog een tuin-cursus, maar die heb ik gecanceld. Ook voor mijn werk moet ik aan de cursussen en daar kwam een beetje te veel overlap in te zitten.

 

Binnenkort zullen jullie dus verblijd worden met in ieder geval collumns. Aangezien ik daarbij wel mijn mening mag verkondigen, maar het niet de hele tijd over mezelf mag hebben, zal dit wel een verfrissing zijn voor deze blog.

 

Wie weet heb ik ook nog wat geweldige recepten of kook-tips voor jullie, of kan ik straks alles verkondigen over het managen van mijn stress. We zullen het zien!

 

Laat maar komen, die cursussen....

Vol goede moed kroop ik achter de computer om weer eens fijn te zeiken over mijn leven. Dat dit niet lukt en dat niet werkt enzovoort, enzovoort. Lees ik mijn voorgaane blog: Precies wat ik eigenlijk wilde zeiken. En die blog eindigt ook nog eens met dat de daarvoorgaande blog eigenlijk hetzelfde gezeur is. Ai.

 

Een teken dat je toch echt echt echt echt eens iets anders moet gaan aanpakken in je leven, nietwaar? Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, want blijkbaar werken mijn aanpakken niet heel erg, anders zou ik niet telkens weer over hetzelfde komen zeuren. Wie weet moet ik gewoon leren accepteren. Dat heb ik uit een van mijn vele zelfhulp-boeken. Je moet dan je gevoelens wel voelen, maar er niets mee doen en ze gewoon laten gaan. Vanaf een afsrandje naar kijken, rationaliseren, bekijken van alle kanten en dan loslaten. Jaja, maar weten is anders als doen.

 

Zo heb ik afgelopen zondag C. haast fysiek aangevallen toen hij in een gezellig bui, keuvelend over de inrichting van onze zolderkamer, liet vallen dat hij dan een nieuwe TV wilde kopen. "WAT?1?" brieste ik, mijn bui omslaand van lieflijk naar moordneigingen, 'Een TV?!?' Dat paste niet in mijn plan en ik sloeg echt behoorlijk door. Heb later mijn welgemeende excuses aangeboden, want mijn uitbarsting sloeg nergens op. Het enige excuus dat ik had was het feit dat ik behoorlijk aan het stressen was.

 

Waarvoor? Diverse zaken. Werk-stress. De manager van mijn nieuwe project zou de volgende dag terug komen avn vakantie en ik had geen idee of we op één lijn zouden zitten en of hij het eens zou zijn met mijn radicale omgooi van zijn aanpak in de afgelopen twee weken. Gooi daar pre-vakantie-stress bovenop, waar ik behoorlijk last van heb. Een van die syptomen is twijfelen of ales wel goed geregeld is, zeuren dat ik het allemaal moet regelen en het veroberen van bizarre ontbijtjes, omdat ik geen eten weg wil gooien voor we weg gaan. Voeg daar nog een beetje uiterlijk-stress bij, aangezien ik ben gestopt met medicijnen voor mijn huid en er nu uitzien als een 14-jarige puber en meng dit met de dagelijkse stress van een stress-kip zoals ik en je hebt een lopende tijdbom.

 

Tijd om te ontstresen dus, maar hoe? Sporten? Wegens een blessure mag ik niks met mijn linkerarm doen. Voor overige dingen heb ik compleet geen motivatie. De stress wordt alleen maar erger en mijn nek aat dan ook nog eens vast zitten, het begin van een migraine-aanval.

 

Ja, lekker week dus. Hoogtepunt op dinsdagnacht, als ik niet kan slapen wegens een opmerking die een vriendin maakte en die ik (blijkt later) verkeerd heb geinterpreteerd. Na een wederom bizar ontbijt (Stoofschotel van twee dagen geleden) gaat het op mijn werk gelukkig okay en dat maakt het wat meer relaxed.

 

Als ik dt zo teruglees lijk ik een gevalletje van 'die-kan-wel-wat-hulp-gebruiken'. Eerst maar eens op vakantie en dan kijken of ik weer wat meer logica in mijn bestaan kan brengen. En heel veel minder stress...

 

Tot na de vakantie!

 

 

Als ik oude blogs en dagboekjes doorlees, ben ik altijd ondersteboven van hoe ongelooflijk mijn buien cirkeltjes lijken te draaien. Ik kom keer op keer dezelfde problemen tegen, dezelfde oplossingen en hetzelfde geklaag dat het allemaal niet werkt. Denk je een beetje een origineel mens te zijn door een bui te hebben die je nooit eerder hebt gehad (a la 'Zo erg heb ik nog NOOOOOIT in de put gezeten'), dan blijk je exact dezelfde vragen en twijfels de afgelopen 3 jaar in juli ook gehad te hebben. Wat suf.

 

Je zou denken dat je dat, nu je het eenmaal doorhebt, kan doorzien en kan voorkomen. Helaas werkt het niet zo voor mij. Nou, okay, door schade en schande weet ik inmiddels dat ik maar eens diep moet zuchten, heel even moet wentelen in zelfmedelijden en dat ik daarna gewoon even door moet gaan tot de zon weer gaat schijnen. In erge gevallen mag ik van mezelf even klagen bij H. Die zegt dan heel wijselijk iets wat eigenlijk inhoudt dat ik niet zo moet zeuren, waarna ik weer mezelf bij elkaar kan rapen en verder kan met mijn leven.

 

Een ezel stoot zich niet twee keer aan dezelfde steen, is toch het spreekwoord? Waarom een mens dan wel? Je zou toch denken dat je beter betn als een ezel. In niet tweemaal stoten dus, bedoel ik. Maar nee, dat valt vies tegen. Misschien ben ik gewoon een beetje fetishistisch voor melacholische gevoelens.

 

Het moet haast wel, want op eenzame vrijdagavonden ga ik vaak achter de PC zitten. Ik denk dan nuttige dingen te gaan doen, zoals foto's van de ene PC naar de opslag zetten. Is ook nuttig, maar ik eindig ALTIJD met mijn neus in mijn foto-archief, jammerend dat het vroeger allemaal oh zo leuk was en dat ik zo mooi slank was (op de foto's uit 2006 en 2008 tenminste, ook in gewicht lijk ik in cirkeltjes te draaien...).

 

Nou, ik ga mijn suffe hoofdje maar eens te rusten leggen. Een beetje slaap is vast een veel betere remedie tegen jezelf zielig vinden dan een zak kaasknabbels :-P

 

Update: Ik lees net voorgaande blog even door, daar staat hier en daar zowat hetzelfde geklaag in! ARGH! Onderstreept mijn punt dus eigenlijk alleen maar. Conclusie: Ik ben echt een ENORME zeikerd :-)

Nah jah, we doen het er maar mee...

De laatste tijd zat ik niet zo goed in mijn vel. Deels door externe zaken, maar grotendeels, zoals vaak met velletjes, omdat het aan de binnenkant rommelde. Ik wist niet goed wat ik wilde, welke kant ik op moest en wat ik met mezelf aan moest.

Het gaat nu weer beter. Ik weet beter waar ik naar toe wil werken en heb daardoor meer rust in mijn hoofd. Ik heb het nodig om naar een bepaald doel toe te werken, een beetje stuurloos maar 'genieten van alles wat komen gaat' is blijkbaar niet mijn ding. Ik hou niet van uitgestippelde routes en het opvolgen van exacte instructies hoor, begrijp me niet verkeerd. Alles voorkauwen gaat me een stap te ver, hoewel er ook mensen zijn die daar heel goed op fucntioneren. Maar je moet me wel vertellen waar ik naar toe moet en hoe laat ik er moet zijn. Hoe ik er dan kom, dat verzin ik zelf wel :-)

C. heeft dat wel, die 'we zien wel houding'. Maar goed ook, want ik bedenk dan de doelen en hij moet maar mee gaan in mijn reis daarheen. Hij vind het allemaal prima en beleeft ondertussen zijn eigen avonturen. Ik heb ondertussen geleerd om me niet te veel te storen aan de rare uitstapjes die hij maakt en geef 'm de ruimte om lekker zijn eigen ding te doen. En zo zijn we allebei prima tevreden.

 

Maar goed, ik wijk af van wat ik eigenlijk op 'papier' wilde zetten. Ik had dus moeite om mijn draai te vinden, omdat mijn vel me niet goed paste. Ik word ouder, mijn omgeving veranderd en ik moet 'mee', maar wist niet zo goed in welke rol ik dat wilde. Had ik voorheen het gevoel dat ik net student-af was, of een hippe jonge urban professional, inclusief hippe stadse en nogal dure levensstijl, nu paste dat niet helemaal niet meer. Wat wil je, als je verhuisd naar huis-met-tuin in minder-hippe, maar groene en kindvriendelijke wijk. Ik woon nu tussen buren die allemaal minimaal 10 jaar ouder zijn.

Dan krijg je zo'n rare tussenfase. Je wilt nog wel graag gaan stappen, maar tegelijk vind je het eigenlijk maar vermoeiend. Je merkt aan jezelf dat je het eigenlijk wel leuk vind om een hele zondag een beetje in de tuin bezig te zijn, in plaats van een hip terras te bezoeken. Je bedenkt dat je eigenlijk net zo goed op je oude gympen naar de supermarkt kan, in plaats van op stylish, maar nogal oncomfortabele zomerse pumps.

Aan de ene kant verlang je terug naar het gevoel van 'being there' en 'living-the-life'. Tegelijk bevalt het 'met z'n tweeën rustig op de bank' en 'een boekje lezen in de tuin' je wel.

Lang niet iedereen zal zich hierin herkennen, maar ik, gevoelig voor quarter-life crisises en  dertigersdillema's als ik ben, had (heb) er nogal moeite mee. Ik wist niet zo goed welk vel ik nu aan wilde trekken. Wilde ik nu nog een jong, hip stapbeest zijn? Ja, stiekem wel, want ik was er eigenlijk nog niet helemaal klaar mee. Ben laat begonnen met stappen en er (voor mijn gevoel) hip uitzien en heb nog steeds het gevoel dat ik er niet optimaal van genoten heb. Nadeel van laatbloeiertje zijn.

Helaas is mijn omgeving er wel zo'n beetje klaar mee, geloof ik. Ik verkeer niet langer in de studentikoze stappers kringen. Om mij heen voornamelijk jonge, werkende stellen. Types die huizen kopen en kindertjes krijgen. Raar genoeg is dat dus een wereld die me ook trekt. Ik ben van young professional nu toch eigenlijk wel gewoon een professional geworden. Ik weet wat ik doe op mijn werk en wordt daarom gewaardeerd. Ik heb alles eigenlijk op orde voor het stichten van een gezin: Man, Huis, Baan, Ruimte, Centjes, Mogelijkheden.

 

Daar zit je dan. Aangezien ik dus een doel nodig heb om naar toe te werken, waar ga je dan voor? Weer werken naar stapbeest? Of juist naar moederschap? Voor beiden valt wat te zeggen, beiden schrikken me ook af. Stapbeest was leuk. Ik heb er van genoten, maar ik kijk er wel meer melancholisch op terug dan dat ik daadwerkelijk weer de moeite zou willen doen om dat te zijn. Een beetje als je studententijd. Supergaaf, maar om dan met je huidige kennis en state-of-mind nog eens te doen, komt je een beetje bizar voor. Bovendien zou ik mijn leven radicaal moeten omgooien, terwijl ik juist ook erg geniet van de dingen die ik nu doe. Eigenlijk is het niet echt een optie, dus.

Moederschap ken ik natuurlijk nog niet. En het is zo'n gigantsche stap, je legt je voor de rest van je leven vast aan iets waarvan van tevoren niet te voorspellen valt of het zo leuk is als ze zeggen...

Ik hou niet zo van die keuzes waar je echt helemaal niet op terug kan komen. 

 

Hoe moeilijk kan het zijn om een balans te vinden tussen deze twee uitersten? Moeilijk genoeg, zo blijkt. Sommige dames blijven hangen in het stapbeest. De types die je in de discotheek tegenkomt, ergens achter in de 40, slank, hipper gekleed dan jij, veel plamuur die in de rimpels blijft hangen, maar nog steeds feestend als vroeger. Ik heb er altijd medelijden mee en wil zo eigenlijk ook niet eindigen. Op je 40e wil je toch andere doelen bereikt hebben dan weer een twintiger aan de haak slaan voor een avondje? Anders slaan juist door in hun moederschap. Je ziet zo op het schoolplein veel. Uitgezakt, gevoel voor mode geheel verloren, 1 koter in het zitje voor en een ander koter in het zitje achter, met wallen onder de ogen die uitstralen dat ze nooit meer aan zichzelf toe komen. Ook niet bepaald benijdenswaadig, je bent een persoon naast je rol als moeder.

Gelukkig zijn er genoeg dames die wel een geslaagde balans lijken te vinden. Sommige wat beter als de ander (getuige de termen Supermoeders en de goed-genoeg-moeder).

 

Al met al ben ik trouwens behoorlijke omzwervingen aan het maken in mijn mijmering :-)

Dat krijg je ervan als je slechts een vaag gevoel hebt dat je van je al wil typen...

 

Hoe dan ook, ik zit dus tussen twee velletjes in, die van Stapbeest en Moederschap. Datvoelde lange tijd oncomfortabel, maar ik heb het idee dat mijn velletje langzaam weer beter bij me begint te passen. Je groeit in de rol die je voor jezelf neerzet.

Stom dat dat ook doorwerkt in hoe je jezelf ziet. Toen ik het idee had dat ik een stapbeest zou moeten zijn, had ik het gevoel dat ik er verschrikkelijk uitzag. Tja, 10 kilo in iets meer als een jaar aankomen, dat doet niet echt goed aan je eigenwaarde. Het idee dat ik daar terug naar toe moest was alsof ik onderaan een heeeeeeele grote berg stond die ik op MOEST klimmen. Oude foto's bekijken maakte me mismoedig en ik voelde me echt niet happy.

Nu ik het idee heb dat ik heb stapbeest-idee moet laten varen en gewoon langzaam aan moet gaan wennen aan het moedergevoel, voel ik me ook beter bij mijn lijf. De berg is een heuvel geworden. Sure, er mag wel wat af, maar meer omdat dat gewoon gezond is, dan omdat ik perse in maat 36 moet passen. Ik wil een mooie balans vinden tussen me gezond voelen en een relaxed leven hebben, in plaats van hip-jong-aantrekkelijk gevonden worden. Foto's van voorheen kan ik waarderen, maar ik vind mezelf geen ramp meer, zoals ik er nu uitzie. Meer als hetstartpunt vanuit waar ik het allemaal in balans ga brengen. Mijn uitkijkpunt is veranderd, de standaard waaraan ik moet voldoen en dat maakt het allemaal wel wat makkelijker.

Samenvattend: Voor een stapbeest zie ik er echt niet uit. Voor een moeder (als ik dat zou zijn) mag ik er best zijn. En voor iemand die in de tussenfase zit tussen deze twee soorten levens, ben ik aardig bezig. Daar focussen we ons nu maar even op. Een mooie balans vinden.

 

Weet je wat nou jammer is? Deze wijsheden ondervind ik nu, in een goede, gezonde bui. Morgen voel ik me weer anders en ben ik alle ingevingen weer vergeten. Dan voel ik me ellendig, omdat de buurvrouw er hipper en slanker uitziet dan ik. Maar goed dat ik het dus in een blogje schrijf, dan kom ik het af en toe nog eens tegen en dan kan ik er om lachen. Die rare gedachten van mij...

Ik zou zomaar millionair kunnen zijn. De jackpot van de staatsloterij is gevallen op een vijfde lot, gisterenavond. En ik heb enkele vrijfde loten. Dus wie weet. Misschien is dit wel mijn laatste dag waarin ik me druk hoef te maken over mijn centjes. Of ik wel naar dat en dat feestje kan. Of ik wel geld heb voor die cursus. Of ik die schoenen wel moet kopen.
Nou ben ik niet arm ofzo, hoor. Ik heb helemaal niet te klagen. Ik hoef zelfs niet eens heel erg strikt op te letten of elk dubbeltje om te draaien. Ik koop gewoon verse ananas als ie niet in het seizoen is, zeg maar, als ik daar zin in heb. Maar een onbeperkt budget heb ik niet.
Vanochtend heb ik express niet gekeken of ik toevallig winnende loten had. Gewoon om dat gevoel nog even vast te houden. Het idee dat er zowaar een kans is dat je straks lekker op vakantie kunt, onbezorgd geld kunt uitgeven en daar niet later op de een of andere manier toch voor hoeft te betalen. Het is namelijk zo dat ik nooit meer win als een derde van mijn inleg ofzo. Niks significants. Dat zal straks ook weer zo zijn, dus dan is die illusie weer voorbij. Maar nu, heel even, ben ik toch een beetje millionair.

De beroemde vraag natuurlijk: wat zou je doen met een miljoen?

Ik zou in ieder geval mijn huis laten verbouwen door een goede aannemer.
Niks niet wachten tot we ooit het geld bij elkaar gespaard hebben, maar huppakee, overal nieuwe kozijnen, dubbel glas, nieuwe voordeur en zonnepanelen op het dak voor een beetje groene energie. De schoorsteen laten nakijken en evt laten reviseren en een mooie haard erin aan de binnenkant, zodat we 'm van de winter ook daadwerkelijk kunnen gebruiken.
Het toilet wordt een mooi rustmomentje in ons huis, de binnendeur wordt vervangen door iets met veel (stevig) glas. Op alle deuren komt fatsoenlijk nieuw beslag en de sloten die erin zitten worden gemaakt.
Over de bovenverdieping twijfel ik nog. Een nieuwe indeling of niet? In ieder geval de badkamer eruit, daar komt een oase van rust met een sfeer van een luxe sauna. Aangezien we toch geld genoeg hebben, ga ik voor luxe: Op de verdieping een luxe inloopdouche en wastafel, op de zolderverdieping een stoomdouche/bubbelbad combi. Of omgedraaid, we zien wel, wat het beste uitkomt. Samen met de aannemer maak ik wel een mooi plan, hoe dat het beste aangepakt kan worden.
Voor de slaapkamer koop ik in ieder geval een heel mooi groot luxe bed. Zo'n hastens ofzo, of swissfles of weet ik veel. Ik ga ze allemaal even proberen tot ik de meest geweldige gevonden heb. En dan met bijpassende meubels, allemaal heel mooi en stylish. Overal komen in ieder geval mooie doorlopende vloeren te liggen, in plaats van het niet afgestemde laminaatje wat er nu ligt.
De trap naar zolder wordt onder handen genomen door iemand die 'm echt helemaal mooi schuurt en verft.
De zolder wordt ook een plaatje. Afgewerkte kamers dus en ook hier een mooie doorlopende vloer. De muren zijn netjes opnieuw opgetrokken, geen houten afscheidingen meer. Het lelijke lucht-ding is natuurlijk weg, we hebben nu een hypermodern afzuigsysteem voor alle natte ruimtes. Het plafond van de zolder is prachtig afgewerkt, met inbouwlampen. De indeling is praktisch en er is ruimte voor de luxe stoomdouche en om alle was te doen en op te bergen.
De tuin wordt ondertussen aangelegd door een architect. Die maakt er een mooie, praktische tuin van. Eigenlijk wel een beetje wat we al hebben, maar dan met nieuwe afscheidingen, ipv de rottende houten balken, met nieuwe tegels die zowaar recht liggen, met een betere verdeling van de plantjes en ga zo maar door. Tuin versie 2.0. Ook voor wordt er het nodige vernieuwd. Boomstam eruit, en een mooie verdeling van de zaken. Het schuurtje wordt opgeknapt, de carport vernieuwd tot iets moderns en het tuinje helemaal voor wordt ook netjes aangepakt.
Terwijl dit allemaal gebeurt ben ik natuurlijk op vakantie op allerlei leuke plekken en shop ik me een ongeluk aan nieuwe kleding.
Is er dan nog geld over? Vast wel.

Dan kopen we er namelijk ook nog een mooie motor bij waar we beiden mee kunnen rijden.

Laat ik ook nog verstandig zijn: We kopen een degelijk autootje voor mij, ipv mijn fruitmobiel.
De rest van het geld zetten we opzij. eindelijk schuldenvrij en met spaargeld leven, ideaal.

Tja, als ik dit eenmaal allemaal geregeld heb, dan kan ik er lekker heeeeeeeel erg van genieten....

Met alleen bedenken hiervan geniet ik al. Heerlijk, wat zou ik er toch allemaal mee kunnen doen! Daar koop je dan eigenlijk ook die lootjes voor. Heel even dat gevoel hebben.

Toch jammer dat ik dan straks weer blijk 3,50 te hebben gewonnen....

 

Update: 2 euro. Poeh heej... Toch maar even sparen voor die verbouwingen maar weer...